Laat het los

En dan zegt men dat je het “moet loslaten”.

Dat zei men mij zelfs heel vaak… alsof ik dat zelf niet wist.

Maar hoe dan, wanneer dan?

Iedere maand stond ik er weer voor: eisprong, in spanning afwachten, teleurstelling verwerken, loslaten, weer een eisprong….

 

Ik wilde het zo graag, ik wilde het zo ontzettend graag tegen mijn ouders en vrienden kunnen zeggen: ik ben zwanger!

De wonderen bleken echter de wereld nog niet uit.

Of beter gezegd: niet alle wondertjes hebben al voet op deze wereld gezet.

 

Het duurde bij ons 7 jaar van wens tot baby.

Een lastige reis vol lessen en groei… en met een mooie bestemming.

De kans was heel klein.

 

Niet meer verwacht en toen plots… in verwachting.

Met de geboorte van onze dochter kwamen de lange jaren ver achter ons te liggen.

Zij stond los van het verdriet. Maar had ik alle verdriet goed verwerkt?

Of had ik nog werk te doen daar in mijn buik?

Ik bleek nog wel wat verdriet te hebben opgeslagen.

En dat mocht er allemaal uit. Daarvoor mocht ik opnieuw door de pijn.

De miskraam die ruim twee jaar na de geboorte van onze dochter volgde, hielp me bij dit loslaten. 

 

Rouwverwerking

Ik sprak een mooie jonge vrouw die haar dierbare vader heeft moeten loslaten.

“Het doet zeer” zei ze. En dat voel ik.

Iemand verliezen kan heel veel pijn doen. Fysiek zelfs en je kunt er ook ziek van worden.

 

Het slokt je op, het rouwproces.

Een dierbare verliezen is misschien wel de grootste pijn die we kennen hier op aarde.

Elisabeth Kübler Ross heeft het over de vijf fases van rouwverwerking waar je (deels of geheel) doorheen beweegt bij verlies.

Ze zijn in iedere situatie en bij ieder persoon anders van intensiteit en ook de volgorde staat niet vast.

Het zijn: ontkenning, boosheid (protest), vechten of onderhandelen, depressie en aanvaarding.

Wat belangrijk is bij het verwerken van verlies (of dat nou een ouder, partner, kind, zwangerschap, huisdier, baan of huis is)

is dat je de tijd neemt voor deze fasen. We zijn geneigd om veel te snel weer verder te gaan.

Luister, voel en gun jezelf de tijd die je nodig hebt. 

 

Verlangen

Omdat bij een kinderwens (zoals bij mij het geval was) de verwerking van het verlies zo kort op elkaar volgt (iedere maand) én omdat er geen persoon of iets is om los te laten, behalve de wens, het willen, ga je er vaak maar half doorheen.

 

Frustratie en verdriet zakken steeds verder je lijf in.

Je kunt verzuurt raken, in paniek raken zelfs.

Loslaten is het laatste waar je aan denkt, dat voelt als een risico. Toch?

De wens loslaten voelde bij mij als iets heel erg tegendraads.

Want wat als het dan helemaal verdwijnt?

 

Toch gaat het hierom als men zegt dat je ‘het’ beter kan loslaten.

Daarmee zet je de deur juist open want je stapt opzij en geeft het leven de kans om binnen te komen.

Want wat je (gefrustreerde) wens doet is de doorgang blokkeren.

 

Verwar overigens wens (hoofd=willen) niet met je verlangen (hart) om zwanger te zijn en moeder te worden.

Een soort oer-roeping voor sommigen.

In mijn praktijk begeleid ik je naar je verlangen, naar je hart.

En je zult merken dat daar het willen daar kan kalmeren.

En nog dieper, in je buik, je schoot, daar mag het ook rustig worden. Ga daar eens met jouw liefde voelen wat je nodig hebt. 

 

Het is een stap die je naar innerlijke rust kan brengen zodat het leven weer toegang heeft. 

Vaak zet ik kruiden in om je te helpen met het loslaten van het verdriet. 

Ze openen ook jouw hart zodat het licht weer toegang heeft. 

 

Je moet het uiteindelijk zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.

Wil je samen met mij kijken hoe je het leven weer kunt uitnodigen?

 

Ik ben er graag voor je.

 

X Cindy