De quest van onze jongeren (en dus van ons)

Wat een jaar is het geweest. Op allerlei gebieden kwamen we onszelf en elkaar tegen. Jong en oud. Afgelopen jaar gingen we vrijwel allemaal naar binnen. Dat was letterlijk en ook figuurlijk. Eenmaal binnen kwamen we onze gedachten, onze twijfels en angsten tegen. Wij. En ook onze kinderen. En zij hebben het er extra moeilijk mee.

 

PUBERS

Wat gaat er nou eigenlijk mis met de jongeren? Ik las dat ruim 80%* van de jongeren met psychische problemen rondloopt, tegen burn-out aan zitten of depressieve gedachten hebben. Dat is heel, heel, héél ernstig. En dat kan echt niet zomaar op hormonen en pubergedrag gegooid worden. Speelt er niet iets heel anders waar we als maatschappij niet eens meer aan denken. Wat onze collectieve blinde vlek is geworden. Omdat ook wij volwassenen in dezelfde situatie zitten. En laten deze jongeren het ons niet luid en duidelijk zien? Ik denk van wel.

 

We kunnen niet onze kop in het zand steken en denken dat ze dan allemaal weer binnen no-time heppie de peppie zijn als ze weer naar school mogen. Want er is iets ook iets heel anders gaande. In de diepere lagen van ons bestaan. En daar gaan ze vroeg of laat toch weer last van krijgen. Net zoals nu.

 

We zien nu iets aan de oppervlakte komen in de maatschappij wat er al jarenlang, zelfs generaties lang fundamenteel mis is gegaan. We hebben namelijk iets heel belangrijks niet meer geleerd en wij hebben het onze kinderen daardoor ook niet meer voorgeleefd. 

 

DE NAAKTE WAARHEID

Door die lockdown zijn er dingen pijnlijk duidelijk geworden. De nare en naakte waarheid van meerdere generaties die het contact met het leven zijn kwijtgeraakt. Het contact met de basis, het leven in en met de natuur waarop onze voorouders konden vertrouwen. Waar we onze kracht uit konden putten en waar we in verbinding waren met ons lichaam en onze ziel. We hebben dat niet meer geleerd. En dat is niet best. Maar we kunnen het tij altijd nog keren. Als we willen. De jongeren houden ons nu namelijk massaal de spiegel voor. En zij weten het antwoord misschien niet. En daarom hebben wij als ouders hier nu een belangrijke taak in.

 

We leerden onze kinderen niet om contact te maken met hun eigen lichaam, met de rust en stilte die we daar kunnen vinden. En dat we contact moeten maken met de natuur, de aarde om dat contact met onszelf te kunnen voelen. Om onszelf te helen met wat ons aangedragen wordt en dat te zien en te herkennen en toe te passen. Om een leven te kunnen creëren waar we blij van worden. We kennen onszelf niet meer omdat we ons van die basisverbinding hebben losgemaakt. 

 

We zijn inmiddels gewend om alles buiten onszelf te zoeken. Jong en oud weet al bijna niet beter meer. We leren de kinderen al heel jong om op hun hoofd te vertrouwen. Heb je een vraag dan zoek je het antwoord op. In je hoofd, via Google. Wij hebben nog een minder digitale tijd gekend. Maar deze jongeren kregen het met de paplepel ingegoten. Op school leren ze rijtjes, feitjes en we vertellen ze waar ze antwoorden kunnen vinden. Maar wat als het een levensvraag betreft? Ga je dan ook even googelen? Of kunnen ze dan bij hun ouders terecht? Die zelf druk zijn, achter hun scherm verstopt zitten, hun eigen levensvragen niet beantwoord krijgen. 

 

Dat hadden wij, de ouders, hun moeten leren. Maar voordat je je nu vreselijk aangesproken voelt: ons is het ook niet geleerd. Ik hoop ook eigenlijk dat je je niet aangesproken voelt maar dat je mijn verhaal wel herkent en zaadjes kunt zaaien in je omgeving. Ik voel me zelf niet aangesproken, omdat we ons hier heel bewust van zijn in de begeleiding van onze dochter. En ze is nog jong. Wat ik nu zie nemen we mee in de rest van ons leven samen. We doen ons best. En velen met ons, dat geloof ik echt wel. We leven in een ingewikkelde tijd. Ga d’r maar aanstaan. Maar zo'n bericht van hoe het met onze kinderen gesteld is raakt me. Het maakt me verdrietig. En strijdvaardig. We moeten hier als maatschappij iets mee. Iets duurzaams. En ik moet dit delen met je. In de hoop dat er dan weer iemand ziet wat er gaande is. Ik heb er het laatste woord zeker nog niet over gezegd. Daarvoor is het te belangrijk in mijn ogen.

 

Het wordt namelijk wel steeds schrijnender. En zichtbaarder. Gelukkig zeg ik dan. Want we kunnen nog zoveel doen. Dat het zich nu openbaart, zegt ons dat we er nu iets mee kunnen en moeten. En hoewel we niet ‘schuldig’ zijn, zijn we nog steeds wel verantwoordelijk. Voor onze kinderen. En zeker ook voor onszelf. Want ook al zijn het jongvolwassenen, ze kijken nog steeds naar hoe wij het doen. Wij leven ze voor hoe zij zich later als volwassene zouden moeten gedragen. En voelen. Dus, volwassen vrouw of man: hoe voel jij je? Ben je goed gegrond? Heb je contact met je lichaam? Staat je hart liefdevol open? Ben je in staat compassie te voelen? Kun je je ideeën (de inspiratie die via je kruin binnenkomt) door een open kanaal naar binnen laten stromen, checken op jouw waarheid en dat omzetten tot iets echts, iets tastbaars en waarlijks? Ben je in staat om een liefdevol en vervult leven te creëren. Ben je bereid naar jezelf te kijken en de blokkades en weerstanden, je verdriet en boosheid, je angsten en je kwetsbaarheid onder ogen te komen? Kun jij het aan?

 

Als het antwoord nee is, wat verwacht je dan van je kinderen? Maar je hebt er vast een goede reden voor. Iedereen heeft haar/zijn eigen unieke situatie die wel of niet de ruimte biedt voor persoonlijke groei. Ieder mens heeft haar/zijn eigen uitdagingen. Maar toch...ga eens gewoon tegen een boom aanzitten als je er doorheen zit in plaats van op internet te zoeken naar een antwoord. Voel eens wat er dan met je gebeurd.

 

Als het antwoord ja is weet dan dat het nooit te laat is om je kind het goede voorbeeld te geven. Jij bent het voorbeeld van hoe zij/hij later als volwassen mens kan en wil zijn. Leef het ze voor.

 

Maar... hoe werkt het leven nou eigenlijk. Het is heel simpel. Als je goed gegrond bent, een open en liefdevol hart hebt en vertrouwt op wat het leven je brengt, dan heb je toegang tot een leven in verbinding. Dan kunnen er prachtige dingen ontstaan die je met je hoofd niet kunt bedenken. haha.... simpel... ik hoor je denken. Want hoewel simpel in geschreven woord…we hebben nog heel wat innerlijk werk te doen. Voor onze kinderen.

 

In Liefde.

 

Cindy


* Er blijkt inmiddels een rectificatie te zijn geweest omdat factcheckers van de Universiteit Leiden het onderzoek niet betrouwbaar vinden. Maar of het nou 80% is of 30% maakt voor wat ik erover kwijt wilde en wat er volgens mij onderhuids gaande is eigenlijk niet uit.