Buiten is het stil.

Ik loop buiten en verbind me met de elementen. Er staat weinig wind, maar de frisse lucht laat me voelen dat ik leef. Mijn voeten zet ik bewust op de aarde. De zon is faal maar je voelt de kracht alweer een beetje terugkomen. Imbolc was deze week en dat is het moment dat het licht weer terugkomt. Fijn. We kunnen wel wat licht gebruiken. En toch is het nog stil. 

 

De natuur ademt zacht. Het blad dat in de herfst is gevallen houdt de plantjes warm. En de diertjes die eronder schuilen blijven ook warm en droog. Het buitenleven heeft nu niks nodig. Zeker niet van ons. Het wacht gewoon op het warmer worden van de bodem zodat zaadjes kunnen ontkiemen en het leven weer kan gaan stromen. Maar eerst komt er nog sneeuw de komende week.

 

Waar wachten wij op? De mensheid houdt zijn adem in. Maar volgens mij niet zozeer omdat het zo natuurlijk is of voelt. Het is eerder in spanning. In afwachting wat er verder nog allemaal komen gaat wat ons leven kan verstoren. We voelen in plaats van rust vooral onrust. In onszelf. In de wereld. 

 

Gevoelsmensen zoals wij pikken ook de trillingen in de wereld op.

En de resonanties van de aarde en de kosmos beïnvloeden ons ook iedere dag. Wat kun je er nou aan doen om je innerlijk rust te bewaren?

In deze voortdurende onzekerheid.

 

Als de natuur in elkaar zat zoals ons dan hadden we niet zulke mooie lentes. Dan kwam het leven niet geleidelijk weer in beweging na de winterrust. Dan zou zodra het leven weer ‘open’ gaat alle plantjes en bomen ontploffen! Allemaal tegelijk in bloei! Huppakee!

 

Maar een plantje weet gelukkig wanneer het haar tijd is. Wat de tekenen zijn om weer wakker te worden. En wat het moet doen om te herstellen als het vertrapt is of een lading gif over zich heen heeft gekregen (als ie er niet acuut van afsterft). Een baby of een klein kind weet ook dat het tegen de moeder aan moet kruipen om haar grote lichaam te gebruiken om schrik, negatieve energie of spanning af te voeren. Maar de meeste grote mensen zijn het vergeten. 

 

Maar jij bent anders. Je leest mijn nieuwsbrieven en staat dus (verwacht ik) bewust in het leven. En waarschijnlijk weet je wel wat je moet doen om deze tijd een beetje ‘sane’ te blijven…maar doe je het ook? Wie herinnert jou eraan? Dagelijks. Wekelijks. Ga je telkens als je uit je lood geslagen bent terug naar je centrum? Of lukt het de wereld niet eens om je gek te krijgen? Verbind je je dagelijks met je hart. Met Moeder Aarde. Voer je af wat niet van jou is zodat je helder kunt blijven voelen wat jouw waarheid is?

 

Wat nou als we wat meer als de natuur zouden kunnen zijn? Ik zeg het en weet dat ik ook af en toe supermenselijke momenten heb die ik liever op de komposthoop zou storten. En in figuurlijke zin doe ik dat ook. Gisteren had ik namelijk zo’n dag. Ik wil zo graag in beweging komen, er voor vrouwen net als ik zijn. Vrouwen die weten dat ze kunnen putten uit de bronnen in onszelf, de kosmos en in de aarde. Vrouwen die bewust willen werken aan hun persoonlijke groei. Om sterker, magischer en vooral ook dienstbaarder te kunnen zijn aan het geheel.

 

Ik heb de ideeën maar geen tijd met onze dochter nog steeds thuis (nog even). Ik mag niemand ontvangen in mijn prachtige nieuwe ruimte. Nog niet. En hoe kan ik dan nu al mensen enthousiast maken? Wat doe ik in de tussentijd? Hoe houd ik mezelf enthousiast? Frustratie alom dus. Mijn makken. En dan weet ik: ik kan dit niet alleen oplossen. Er is iets in mij dat geraakt wordt en ik heb de verantwoordelijkheid om hiermee te dealen. Zeker als ik er wil kunnen blijven zijn voor hen die het (soms) even niet meer weten. En die verantwoordelijkheid neem ik. Het helpt dat ik mijn patronen inmiddels herken. En dus adem ik rustig in…en weer uit. Adem in: Rust. Adem uit: Glimlach. En dan ben ik er al gauw weer. 

 

Rust nemen om te ademen. Om gewoon te zijn. En mijn frustratie, mijn gedachten die me uit het natuurlijke levensritme houden, geef ik al ademend aan mijn Aardemoeder. Waar het als kompost, als voedingsstoffen dient voor ons allen. Want wat ik geef kan een ander verder helpen. Zo is me dat ooit helder geworden. En als ik deze gevoelens transformeer komt er ruimte voor liefde, overvloed of wat ik ook in mijn leven wil aantrekken. Ik laat me ermee volstromen en vul ieder hoekje en gaatje met liefdevolle, helende energie. En ook dat kan ik vervolgens weer uitzenden. We zenden constant uit wat er in ons leeft. En we trekken ook dat aan wat daarmee resoneert. Dus frustratie trekt nog meer frustrerende situaties aan. En zo ook met positieve gedachten. Liefde brengt liefde.

 

Dus geef het weg. Ruim het op. Wees als een kind of een plant. En doe het bewust. Neem je verantwoordelijkheid. We hebben je nodig. Kijk wat je dwars zit en kijk hoe je dat kunt transformeren. Vul jezelf dan op met wat je wél wilt in je leven! 

 

Weet je niet hoe je dat kunt doen? Of kom je er niet bij wat jou op een dieper niveau in de weg zit? Dan kunnen we daar samen naartoe bewegen. Zo ruim je alvast wat op én je leert meteen hoe je het vrij simpel zelf kunt toepassen. Oké, voor een buitenstaander is het vaak simpeler dan wanneer je er zelf middenin zit. En we maken het met onze gedachten vooral gecompliceerd. Dan is het fijn als je iemand hebt die je bij de les houdt. Zodat je niet halverwege tegen jezelf zegt: “Neh, morgen misschien.” 

 

In Liefde.

Cindy